Herdenking: Wapenstilstand

De herdenking van de Wapenstilstand op 11 november met hulde aan de gesneuvelden ziet er dit jaar omwille van corona heel wat anders uit. We laten deze belangrijke dag natuurlijk niet zomaar passeren, de burgemeester hield een eerbetoon aan het monument in Sint-Lenaarts en legde er bloemen neer.

We zijn onze helden zeker in deze moeilijke periode niet vergeten. Dit jaar zijn we zelf in strijd met een vijand. Een onzichtbare vijand die al heel wat slachtoffers heeft gemaakt. Een virus dat moeilijk te bekampen valt. Laat ons samen hopen dat we binnen enkele maanden terug wat meer perspectieven hebben. Daar streden tussen 1914 en 1918 onze soldaten vier jaar voor, voor vrijheid.

De burgemeester maakte voor deze gelegenheid een speech, lees hem hieronder.
 

Beste mensen allemaal,

Wij zijn vandaag opnieuw samen om even stil te staan bij één van de meest dramatische oorlogen ooit gevoerd in de mensheid. Meer dan 8,5 miljoen slachtoffers maakte deze oorlog op vier jaar tijd. Een strijd die vooral op ons grondgebied hévig gevoerd werd, met name in de Westhoek. Met als dieptepunt het gebruik van gifgas.

Onwezenlijke hoge cijfers die voor heel veel leed hebben gezorgd en veel littekens hebben gemaakt in duizenden gezinnen en families.  Acht en een half miljoen mensen werden gedood tijdens gevechten. Dorpen werden uitgemoord. Soldaten streden voor de vrijheid en de waarden waar we nu nog elke dag van genieten. Maar velen bekochten dit met hun leven. Behalve deze slachtoffers was er nog een veelvoud aan mensen die blijvende letsels overhielden aan deze bittere strijd. De verwoestingen waren niet te overzien. Vergelijk het even met de bevolking van België. Het zijn duizelingwekkende cijfers. Daarom is het goed dat we elk jaar op 11 november hierbij even stilstaan. Want dit mag nooit meer gebeuren.

En juist vandaag zijn we weer in strijd met een vijand. Een onzichtbare vijand die al heel wat slachtoffers heeft gemaakt. Een virus dat moeilijk te bekampen valt. Eén miljoen tweehonderdzestigduizend slachtoffers bezweken al aan het Corona virus wereldwijd, waarvan 13.000 in België. Velen stierven onder hen in éénzaamheid, zonder familie, helemaal alleen. Het doet me denken hoe de strijders die zich moeten gevoeld hebben aan het front. Ver weg van hun familie, van hun lief of geliefden, hopen op beterschap maar zonder perspectief. Honger, koude, zich ziek voelen, gewond zijn, sterven van ontbering, de geur van lijken in de loopgraven, zomers maar ook barre winters doorbrengen in zware sompige kleigronden. Vermoeid zijn en toch niet kunnen of mogen slapen. Hopen op beterschap en verlangen naar liefde en warmte.

En dat doen wij vandaag ook beste mensen. Hopen op beterschap in deze korte, donkere dagen. Vandaag en de komende maanden zullen wij samen moeten vechten. Samen aan één zeel moeten trekken om het virus te verslaan. Een stille vijand die loert achter elke hoek van onze gemeenschap. Die in heel wat families al voor averij heeft gezorgd. Ieder van ons heeft daarin zijn verantwoordelijkheid te dragen. Dan pas zullen wij deze vijand kunnen verdrijven. Door samen hieraan te werken en solidair met elkaar te zijn, kunnen wij onze vrijheid terug winnen.  We moeten voorzichtig zijn en ons aan de regels houden. Dit zijn we verplicht tegenover zij die elke dag het beste van zichzelf geven om zieken en ouderen te verzorgen en te helpen in ziekenhuizen en woonzorgcentra. Solidair zijn en er samen voor zorgen dat zij die strijden  in ziekenhuizen niet overspoeld geraken door een toevloed aan patiënten. Dat is onze uitdaging vandaag en de komende maanden.

Ik zou vandaag van de gelegenheid gebruik willen maken om in deze dagen oog te hebben voor zij die eenzaam zijn, zij die alleen wonen en zij die ouder zijn. Hou elkaar goed in ’t oog. Zorg goed voor elkaar. Stuur op tijd eens een kaartje of bel eens op tijd met iemand die alleen is. Hoor eens even hoe het met de buren gaat. Mensen in nood hebben anderen nodig. Het zorgt voor een warme samenleving en geeft je een goed gevoel. Net zoals onze strijders elkaar nodig hadden. Geef elkaar op tijd een schouderklopje en haal het beste in elkaar naar boven.

En laat ons samen hopen dat we binnen enkele maanden terug wat meer perspectieven hebben. Daar streden tussen 1914 en 1918 onze soldaten vier jaar voor, voor vrijheid.

Dankjewel.

Afbeeldingen